滥竽充数
มั่วแปลกปลอมเข้าไปในกลุ่ม
战国时期，有一种叫做竽的乐器，吹出来的声音很好听。齐王特别爱听。
ในสมัยรัฐจ้าน มีเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งเรียกว่า竽(yú)อวี เสียงที่เป่าออกมาไพเราะมาก พระเจ้าฉีชอบฟังเป็นพิเศษ
有一次，他邀请了三百人来一齐吹竽，美妙的乐曲让他听得入迷。休息的时候，有个南郭先生抱着一只竽跑来，吹牛说： “我是吹竽能手，功夫不比在座的任何一位差。”齐王看他很沉着，就收下了他叫人给他吃的穿的。南郭先生一点儿也不 客气，专拣好的吃，专挑好的穿，却把竽仍在一旁。原来他根本不会吹竽。每到表演的时候，南郭先生都混在吹竽的人群里，装出一副吹奏的样子，骗过齐王。就这样一天天的混饭吃。
มีครั้งหนึ่ง พระเจ้าฉีได้เชิญคนมาสามร้อยคนเพื่อร่วมเป่าอวี เพลงอันไพเราะทำให้พระเจ้าฉีหลงใหล ขณะกำลังพักอยู่ มีชายคนหนึ่งคือนานกัวเดินถืออวีมา คุยโวว่า "ข้าคือผู้มีความสามารถด้านการเป่าอวี ฝีมือข้าไม่ด้อยไปกว่าผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้" พระเจ้าฉีเห็นท่าทางเขาสุขุมเยือกเย็น จึงรับเขาไว้ พร้อมทั้งให้คนนำของกิน และเครื่องแต่งกายให้ นานกัวไม่มีความเกรงใจสักนิด เลือกเสื้อผ้า และของกินที่ชอบที่สุด แต่กลับทิ้ง อวี ไว้ข้างกาย จริงๆ แล้วเขาเป่า อวี ไม่เป็นแม้สักนิด ระหว่างการแสดง นานกัว ก็เป่ามั่วๆ ไปตามผู้อื่น แสดงสีหน้าว่าเป่าไปตามท่วงทำนอง เพื่อหลอกพระเจ้าฉี ทำแบบนี้เพื่อหลอกกินไปวันๆ
后来齐王死了，他的儿子当了国王，也喜欢听吹竽。不过，跟他父亲不一样的是，他不喜欢听合奏，爱听独奏。这可吓坏了南郭先生，他觉得自己再也混不下去了，就偷偷的溜走了。
หลังจากที่พระเจ้าฉีสวรรคต องค์ชายก็ได้เสด็จขึ้นเป็นพระราชา ซึ่งก็ชอบฟังการเป่าอวี เช่นกัน แต่ต่างกันตรงที่ว่า พระราชาองค์นี้ไม่ชอบฟังการบรรเลงร่วมกัน แต่ชอบการบรรเลงเดี่ยว ทำให้นานกัว เกรงกลัวเป็นอย่างมาก เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถมั่วต่อไปได้อีก จึงขโมยหลบหนีไป